Skocz do zawartości

psycholog Rafał Olszak

Administrator
  • Zawartość

    422
  • Rejestracja

  • Ostatnio

  • Wygrane dni

    12

psycholog Rafał Olszak wygrał w ostatnim dniu 6 Czerwiec

psycholog Rafał Olszak ma najbardziej lubianą zawartość!

Reputacja

19 Dobra

6 obserwujących

O psycholog Rafał Olszak

  • Ranga
    Stały bywalec

Ostatnio na profilu byli

Blok z ostatnio odwiedzającymi jest wyłączony i nie jest wyświetlany innym użytkownikom.

  1. psycholog Rafał Olszak

    Strategie doboru partnera wymagają aktualizacji

    Panie i panowie dobierają się inaczej. Widać to choćby po tym nieszczęsnym Tinderze. Kobiety na ogół lajkują tylko nieliczne profile, a mężczyźni zwykle lajkują ich sporo i dopiero potem odrzucają. Obie strony mają kryteria, ale panie włączające, a panowie wyłączające. Kobieta może myśleć przed randką przykładowo „żeby był wyższy, żeby był z dobrej rodziny, żeby miał dobre wykształcenie, oby był dojrzały emocjonalnie, oby zapłacił po randce” itd. Mężczyzna może hipotetycznie myśleć coś w stylu „żeby nie miała nadwagi, oby nie miała małego biustu, oby nie zrzędziła, żeby nie robiła dram, żeby nie oczekiwała sponsoringu” itp. Obie strategie mają swoje wady. Strategia pań sprawia, że dłużej są same nim kogoś znajdą, o ile to w ogóle nastąpi, bo pokusa dodawania kolejnych pozycji do listy bywa ogromna. A jeśli już z kimś się zwiążą, przeceniają jakość dokonanego wyboru, więc przed rozstaniem skłonne są mimo wszystko zaangażować się, a nawet urodzić dziecko niegodnemu kandydatowi i wiele znieść nim nastąpi to, co nieuchronne. Taktyka panów sprawia, że wchodzą w związki z paniami, które niekiedy dopiero po czasie odrzucają, bo musi chwila minąć, nim strategia wyłączająca zadziała. Ich metoda zwiększa prawdopodobieństwo większej liczby partnerek, ale w dzisiejszych czasach oznacza to zwykle wyższe zobowiązania alimentacyjne i ciaśniejszą pętlę zadłużenia na karku. A cierpią na tym wszystkim głównie dzieci wychowujące się w niekompletnych rodzinach. Na szczęście niektóre mają wypasione deskorolki i walą to wszystko. Ewolucja pracowała nad wspomnianymi taktykami tysiące lat, ale nieszczególnie sprawdzają się one w dzisiejszych realiach. Jeśli miałbym coś sugerować, to obu płciom radziłbym próbę znalezienia złotego środka między obiema strategiami. Skomentuj na Facebook.
  2. psycholog Rafał Olszak

    Sedno stałego związku

    Ludzie tworzą stałe związki z różnych przyczyn. W kulturze zachodniej bardziej pragną ich kobiety niż mężczyźni, ale dla przedstawicieli obu płci wspólnym jest to, iż chcą, by związek zaspokajał ich potrzeby. O dojrzałej gotowości do związku można mówić wtedy, gdy pragnie się nie tylko być kochanym, ale również czuje potrzebę obdarzania miłością – odczuwa się pragnienie kochania. Bez tego powstaje relacja, w której dwoje ludzi licytuje się, kto komu okaże więcej uwagi i czyje potrzeby są istotniejsze. Takie targowanie się nie wróży dobrze. W stałym związku ważniejsze od pytania „Co możesz dla mnie zrobić?” jest pytanie „Co mogę dla ciebie zrobić?”. Skomentuj na Facebook.
  3. psycholog Rafał Olszak

    sens takiego związku

    @kaskakaska Szanowna Pani, opisuje Pani różne sygnały ostrzegawcze, które ze zrozumiałych względów Panią niepokoją. Nie znam szczegółów tej sytuacji, ale na podstawie informacji, które Pani przedstawiła, można mieć wątpliwość co do tego, czy intencje partnera są szczere i jest lojalny, nie szuka nikogo. Kwestie te należałoby wyjaśnić. Co do mało dżentelmeńskiego wychodzenia kwadrans po zbliżeniu, ma Pani prawo nie godzić się na to i wyraźnie zasygnalizować, iż nie życzy sobie takiego traktowania. Po zbliżeniu można odczuwać potrzebę kontaktu, bliskości z partnerem, a jeśli on zbiera się i wychodzi od razu można poczuć się potraktowanym przedmiotowo, niefajnie i stracić poczucie bezpieczeństwa.
  4. psycholog Rafał Olszak

    Dlaczego on mnie odpycha?

    - Dlaczego on mnie odpycha? Czy to sprawia mu sadystyczną przyjemności? - Nie pytaj dlaczego cię odpycha, ale z jakiego powodu zostajesz. Ludzie są skłonni długo trwać w niesatysfakcjonujących lub wręcz toksycznych związkach, bo zdają się poszukiwać odpowiedzi na niewłaściwe pytania zamiast wziąć odpowiedzialność za swoje położenie. Obserwuj stronę na Facebook.
  5. psycholog Rafał Olszak

    Obie płcie jadą na tym samym wózku

    „Kobiety chcą wszystkiego od jednego mężczyzny, a mężczyźni chcą jednego od wszystkich kobiet” – napomknął pewien antropolog ironicznie komentując różnice w strategiach reprodukcyjnych obu płci. Na szczęście jest jeszcze coś takiego jak dojrzałość emocjonalna czyli zdolność do racjonalnej oceny adekwatności przeżywanych emocji, co pozwala je zmienić w razie potrzeby. Kobiety mogą więc urealnić swoje wymagania, choć czują, że im się należą, a ich niespełnianie przez partnera je smuci. Panowie natomiast mogą okiełznać pragnienie różnorodności seksualnej, chociaż emocje będą ich kusić przy niejednej kobiecie. Warto, bo obie płcie jadą na tym samym wózku. Obserwuj stronę na Facebook.
  6. psycholog Rafał Olszak

    Dlaczego przyciągasz zaburzonych facetów?

    Bardzo często słyszę o problemie, który polega na tym, że pewne kobiety mają wrażenie, iż przyciągają same toksyczne, problematyczne, zaburzone jednostki. To skomplikowane zagadnienie i powodów tego stanu rzeczy może być sporo, ale poniżej przedstawiam 10 potencjalnych przyczyn, które warto wziąć pod uwagę, by zmienić tę sytuację. [1] Jesteś niekonwencjonalna, więc lgną do ciebie niesztampowi ludzie – niektórzy z nich są na bakier ze standardami, które są w porządku. Na przykład chcą żyć niejako na marginesie, lekceważą pewne normy, wolą żyć jak odszczepieńcy, nie zamierzają rozwiązywać problemów lub leczyć swoich nałogów czy zaburzeń. [2] Jesteś bardzo hojna w poświęcaniu innym swojego czasu, więc przyciągasz osoby, które desperacko potrzebują uwagi. Mogą to być ludzie z problemami, nieskorzy lub niezdolni do budowania sensownych relacji, więc skłonni nadużywać hojności i dobroci, którą otrzymają niskim kosztem. [3] Jesteś osobą, która ponadprzeciętnie dobrze umie słuchać. W dzisiejszym świecie mało kto to potrafi, bo w dobie Internetu (i smartfonów wręcz przyklejonych do dłoni) relacje są spłycone a komunikacja zdawkowa. Osoby, które rozpaczliwie pragną wysłuchania będą usiłowały skorzystać z okazji, by się wygadać. Jeśli zachowujesz się jak chusteczka do ocierania łez, ludzie będą cię tak traktować, a potem wracać do swoich spraw obojętni na to, jak się z tym czujesz. [4] Lubisz wchodzić w rolę ratownika, bo czujesz, że to cię uszlachetnia lub czyni moralnie lepszym człowiekiem. Siłą rzeczy przyciągasz więc ludzi, którzy potrzebują pomocy oraz pragną, by ich ktoś wyręczył, ewentualnie zaakceptował z problemami, bo nie chce im się nad tymi trudnościami samemu dostatecznie mocno pracować. [5] Na pierwszy rzut oka widać, że masz problemy – życiowe, emocjonalne lub inne. Ludzie lgną do podobnych osób, bo uważają, że nie będą osądzani. Podobieństwa się przyciągają. Jeśli styl bycia, miejsca, w których bywasz, twój wizerunek, a także treści, którymi się otwarcie interesujesz skłaniają do refleksji, iż możesz mieć z samym sobą jakieś trudności, podobne osoby będą na twojej orbicie cały czas. [6] Trudne przejścia mocno cię zahartowały, więc masz dużą tolerancję na niewygodne sytuacje. Słabe, mające problemy osoby mogą do ciebie lgnąć, chcąc uzyskać ratunek i wsparcie, bo wydajesz im się twarda, a przez to silna. Nawet jeśli w istocie jesteś bardzo delikatna i niewiele potrzeba do tego, żeby cię zranić. [7] Masz problem z poczuciem własnej wartości, więc nie cenisz adekwatnie swojej obecności, zaangażowania czy czasu. Zarówno koleżeństwem, przyjaźnią jak i związkami w pewnej mierze rządzą „prawa rynku”. Ludzie wchodzą w relacje z tymi, na których mogą „sobie pozwolić”, a nie z tymi, którzy są „za drodzy”. Jeśli zachowujesz się jak osoba z nieadekwatną, obniżoną samooceną, przyciągasz osoby, które też źle się ze sobą obchodzą i w efekcie mają „niską wartość” na „rynku”. [8] Jesteś przyzwyczajona do złej jakości relacji z problematycznymi osobami, bo tak funkcjonowała twoja rodzina, gdy byłaś dzieckiem. W efekcie brakuje ci odpowiednich wzorców i godzisz się na niefajne traktowanie, bo uważasz, iż to norma. Może nawet nie próbujesz nawiązywać kontaktów z osobami niezaburzonymi, na poziomie, bo uznajesz, że to nie twoja półka albo mocno obawiasz się, iż odrzucenie potwierdziłoby twoje negatywne przekonania o sobie. Być może poprzestajesz wyłącznie na tym, co się napatoczy, zamiast podjąć świadomy wysiłek, ażeby wyrwać się z błędnego koła niezadowalających relacji. [9] Jesteś osobą skrajnie nieasertywną. W efekcie najchętniej zadają się z tobą osoby, które przeczuwają, że mogą ci wejść na głowę, mogą cię zmanipulować, zdominować, wykorzystać, nadużyć twojego zaufania albo wmanewrować w wygodne dla nich, a przykre dla ciebie sytuacje. [10] Imponują ci cechy, nad którymi samemu nie chce ci się pracować lub nie wiesz jak to zrobić. Na przykład odwaga i śmiałość problematycznych osób równoważy twoje zahamowania, niestabilność emocjonalna stymuluje tłumione przez ciebie emocje, albo uzależnienie od dramatyzmu kłopotliwych przyjaciół lub partnerów sprawia, że czujesz się ważniejsza i poprawia się twoja zaniżona samoocena. Jeśli rozpoznajesz u siebie któreś z wymienionych problemów, spróbuj je rozwiązać. W razie potrzeby porozmawiaj o tym z psychologiem. Obserwuj stronę na Facebook.
  7. psycholog Rafał Olszak

    Zaburzenia osobowości - objawy

    Więcej informacji o histrionicznym zaburzeniu osobowości można znaleźć tutaj:
  8. psycholog Rafał Olszak

    Przyczyny poddawania się operacjom plastycznym

    Chirurgia plastyczna na stałe zagościła w codzienności. Nie jest to już zjawisko, który dotyczy tylko wąskiego grona osób ze świata gwiazd i celebrytów. Nie trzeba zarabiać gigantycznych pieniędzy, by poddać się zabiegom. Jedni robią to, bo nie chcą mieć cech, które powodują przykre komentarze otoczenia lub wręcz odrzucenie. Inni bo chcą poczuć się lepiej we własnej skórze, a także aby ich wygląd był bardziej zgodny z ich osobowością i aby czuli, że wszystkie kawałki ich ciała „pasują do siebie”. Niestety, chirurgia plastyczna ma też swoją mroczną stronę. Różne badania wskazują, że od 7 do 12% osób poddających się zabiegom cierpi na dolegliwość znaną specjalistom od zdrowia psychicznego jako cielesne zaburzenie dysmorficzne i wręcz obsesyjnie myśli o modyfikowaniu ciała bez szansy na pełną satysfakcję. Psychologowie zachęcają chirurgów do zwracania uwagi na takie osoby, bo są one szczególnie narażone na poważne problemy psychiczne. Różnie bywa ze świadomością tego problemu, a nawet czasem z etyką chirurgów. Czy usprawiedliwia to cały ten hejt pojawiający się w sieci i skierowany do popularnych osób, które wyraźnie poddały się zabiegom? Absolutnie nie. Dajmy ludziom iść własną drogą i odpuśćmy trochę, bo hejt to nic dobrego i każdy może paść jego ofiarą.
  9. psycholog Rafał Olszak

    Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne

    Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (ang. obsessive-compulsive disorder, OCD) charakteryzuje przede wszystkim występowanie obsesji (natrętnych myśli) oraz kompulsji (natrętnych czynności). Chory czuje silny przymus obsesyjnego myślenia i wykonywania pewnych działań, bo czuje, że bez nich wydarzy się coś strasznego. Innymi słowy odczuwa silny lęk, że dojdzie do czegoś okropnego, jeśli nie przeprowadzi do końca wystarczająco dużo razy jakiejś czynności lub nie będzie wystarczająco intensywnie o czymś myślał. Przykładowe czynności natrętne to sprawdzanie czy zamknęło się okna i drzwi, czy ma się umyte wystarczająco dobrze ręce, czy zakręciło się kurki gazu przed wyjściem z domu. Przykładowe obsesyjne myśli to narzucając się wyobrażenia o wyrządzeniu krzywdy komuś bliskiemu przez nieuwagę czy narzucające się myśli homoseksualne. Chory stara się tłumić lub ignorować obsesyjne myśli lub neutralizować je przez jakieś czynności bądź alternatywne przemyślenia, ale przynosi to efekty odwrotne od zamierzonych i obsesyjne myśli nasilają się. Czasami obsesjom i natręctwom towarzyszą tiki. Do postawienia diagnozy zaburzenia obsesyjno-kompulsywnego konieczne jest spełnienie kryterium czasowego. Każdemu może zdarzyć się obsesyjna myśl lub sprawdzenie zamknięcia drzwi więcej niż jeden raz. Problemem jest występowanie natrętnych czynności i myśli, które pochłaniają więcej niż godzinę dziennie i powodują cierpienie oraz wydatnie utrudniają normalne funkcjonowanie. Nierzadko osoby zmagające się z zaburzeniem obsesyjno-kompulsywnym to ludzie o umiarkowanie lub silnie natężonych tendencjach perfekcjonistycznych. O rozpoznaniu zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego można mówić wówczas, gdy wspomniane objawy nie wynikają z innych dolegliwości. Leczenie opisywanej tu dolegliwości polega na psychoterapii indywidualnej, która bywa łączona z leczeniem farmakologicznym pod opieką lekarza psychiatry. W OCD z przewagą natręctw psychoterapia ma przewagę nad oddziaływaniami farmakologicznymi. Rekomendowaną metodą psychoterapeutyczną jest terapia poznawczo-behawioralna (ang. cognitive behavioural therapy – CBT). Istotne jest możliwie wczesne rozpoznanie i rozpoczęcie terapii zanim dojdzie do powikłań; długotrwałe doświadczanie OCD może spowodować, iż pojawią się stany przygnębienia lub wręcz dolegliwości depresyjne.
  10. psycholog Rafał Olszak

    Cielesne zaburzenie dysmorficzne (dysmorfofobia)

    Cielesne zaburzenie dysmorficzne (dysmorfofobia; ang. Body Dysmorphic Disorder, BDD) to dolegliwość psychiczna, która sprawia, że człowiek jest nadmiernie skoncentrowany na jednym lub większej ilości wyobrażonych defektów lub wad wyglądu zewnętrznego, których inni nie zauważają lub uznają za błahe. W pewnym momencie chory przesadnie skupia się na czynnościach związanych z monitorowaniem swojego wyglądu – na przykład ciągle zerka w lustro lub płaszczyzny, w których może się przejrzeć. Jest nadmiernie pochłonięty troską o należyty, estetyczny wizerunek i straszliwie obawia, że ktoś mógłby negatywnie go ocenić. Dana osoba tak bardzo jest zaabsorbowana własnym wyglądem i jego domniemanymi defektami, że powoduje to u niej ogromne cierpienie oraz utrudnia jej normalne funkcjonowanie w sferze społeczne czy zawodowej. Mężczyźni cierpiący na cielesne zaburzenie dysmorficzne częściej niż kobiety skupiają się na przemyśleniach o tym, że ich ciało ma zbyt słabą budowę ciała i niewystarczającą muskulaturę. Panowie cierpiący na BDD są szczególnie skłonni sięgać po sterydy, suplementy i ekstremalne diety, by poprawiać wygląd za wszelką cenę. Kobiety starają się ratować zabiegami chirurgii plastycznej, ale zwykle po operacji zaczynają koncentrować się bardziej na innych częściach ciała. Można metaforycznie powiedzieć, że chorobowe myślenie zaczyna dotyczyć innych elementów fizjonomii. Ani kuracje sterydowe, hormonalne, ani operacje plastyczne nie przynoszą ukojenia. W badaniach przeprowadzonych pod kierownictwem dr Katharine Philips z udziałem ponad 500 chorych ustalono, na jakich częściach ciała koncentruje się ich uwaga. Są to: skóra (73%), włosy (56%), nos (37%), waga (22%), brzuch (22%), piersi/brodawki (21%), oczy (20%), uda (20%), zęby (20%), nogi (ogólnie) (18%), budowa ciała/struktura kości (16%), twarz (14%), rozmiar/kształt twarzy (12%), wargi (12%), pośladki (12%), podbródek (11%), brwi (11%), biodra (11%), uszy (9%). Większość cierpiących na BDD zwraca uwagę na kilka części ciała jednocześnie – z reguły pięć lub sześć. O dysmorfofobii można mówić, gdy obecność wspomnianych objawów nie wynika z Zaburzeń odżywiania ani innych problemów psychologicznych. Leczenie dysmorfofobii polega przede wszystkim na psychoterapii, ale niekiedy łączy się ją z kuracją farmakologiczną pod opieką lekarza psychiatry.
  11. psycholog Rafał Olszak

    weekendowe picie

    @Miyako Szanowna Pani, w sprawie diagnozy związanej z ewentualnym uzależnieniem należy skontaktować się terapeutą uzależnień. Kontakt z tym specjalistą pozwoli ustalić czy i ewentualnie jakie rodzaje wsparcia psychologicznego mogą okazać się pomocne. W tej sprawie może Pani skontaktować się także przez Skype na przykład z terapeutką: http://www.ocalsiebie.pl/profile/215-psycholog-katarzyna-tuszyńska/?tab=field_core_pfield_1
  12. psycholog Rafał Olszak

    Powitania, my i nasze historie

    @Mona, @Brooklyn, @kamyczek, @Emer, @Chopinhauer, @Babik witam na pokładzie. Życzę owocnego użytkowania forum.
  13. psycholog Rafał Olszak

    Problem ze znalezieniem męża

    Byłem dzisiaj na warsztatach odnośnie różnych sposobów komunikacji mężczyzn i kobiet. Przydaje mi się taka praktyczna wiedza szczególnie gdy prowadzę terapię par, bo nierzadko do każdego trzeba mówić zupełnie innym językiem. Tym jednak, co mnie szczególnie urzekło, była dyskusja, która rozgorzała w przerwie, gdy pojawił się wątek na temat tego, że współcześnie panie często narzekają, iż nie mogą znaleźć facetów nadających się na męża. Towarzystwo, czyli mniej więcej 90% kobiet, bo jako psychologowie pracują głównie panie, doszło do z grubsza następujących wniosków. Było to dla mnie bardzo ciekawe, ponieważ rzadko mam do czynienia z tak samoświadomymi kobietami, które tak krytycznie potrafią spojrzeć na własną płeć. Cóż, może to dlatego, że większość była po czterdziestce. [1] Kobiety miewają skrajnie nierealistyczne oczekiwania wobec mężczyzn. Mężczyźni nie są kobietami. Funkcjonują inaczej i miewają inne potrzeby. Nie ma co oczekiwać, że będą idealnie trafiać w kobiece gusta swoim zachowaniem, bo sami preferują inne reakcje i tyle. [2] Kobiety niepotrzebnie zestawiają wszystkich swoich kochanków z potencjalnymi kandydatami na stałego partnera. W efekcie panie czasem mówią, że ci drudzy są dla nich „za dobrzy”, za bardzo się starają, za często piszą i tak dalej, co nie wydaje się im tak męskie. Cóż, kochanek, który skacze z kwiatka na kwiatek i co sezon jest z kimś innym faktycznie obchodzi się z kobietami inaczej. Pytanie tylko, czy to naprawdę dobry wzór do naśladowania? I czy realistycznym jest oczekiwanie, że jeden mężczyzna będzie tak sprawny w ars amandi jak wszyscy przed nim razem wzięci? [3] Kobiety nadmiernie skupiają się na wyglądzie facetów i wpadają przez to w pułapkę własnych oczekiwań. Najatrakcyjniejsi fizycznie mężczyźni częstokroć są bardzo skupieni na sobie i bynajmniej nie po to poświęcają długie godziny przed lustrami na siłowni, by tworzyć monogamiczny związek. Chcą być piękni, by mieć większe powodzenie i stosunki z większą ilością atrakcyjnych partnerek. Jeśli więc kobieta chce być w centrum uwagi, powinna przyjąć do wiadomości, że to ona jest piękną płcią i przestać szukać faceta, który będzie pod tym względem „jak kobieta”. Tutaj mała ciekawostka ode mnie na marginesie: przyroda tak to sprytnie zorganizowała, że córki zazwyczaj są nieco piękniejsze od matek, natomiast synowie zwykle nie są przystojniejsi od ojców. Tak przewrotnie działają geny. Z tego prozaicznego powodu liczba super atrakcyjnych mężczyzn jest wielce ograniczona (szacunkowo wynosi raptem kilka procent), podczas gdy ładnych kobiet jest całkiem sporo. Jeśli więc uparcie panie szukają super przystojnego faceta, który w dodatku ma być materiałem na męża i spełniać szereg innych wyśrubowanych kryteriów, statystyka jest ich wrogiem. Porada była taka, by facet podobał się pod paroma względami. Szukanie ideału pod każdym względem to droga przez mękę – w dodatku donikąd. [4] Ze względu na popularyzację mediów społecznościowych i aplikacji randkowych, panie otrzymują ogromną ilość sygnałów uznania i zainteresowania (od mężczyzn i innych kobiet). Dzięki technologii liczba tych oznak przypadających na statystyczną kobietę jest rekordowa w historii. W rezultacie wielu paniom woda sodowa uderza do głowy i patrzą na świat z góry, przez co stają się obrzydliwie wybredne. Porada jest taka, by panie spojrzały na siebie bardziej realistycznie. Najlepiej jeszcze przed 30-tką, bo przy okazji ochroni je to przed kryzysem w tym wieku, gdy u większości uroda stopniowo przemija, więc zaczynają panikować i popadać w desperację. [5] Panie miewają niewłaściwe kryteria doboru partnera. Uganiają się za facetami, którzy są niesamowici, zachwycający, ale bynajmniej nie są zainteresowani zakładaniem rodziny ani nawet stałym, monogamicznym związkiem. Pan Wspaniały lub Pan Niesamowity albo Pan Gwiazda Instagrama po prostu nie musi iść tą drogą, bo kobiety same mu wskakują do łóżka. On nie doceni daru, jakim jest kobieca wierność. Jego styl życia i rodzaj wyznawanych wartości nie pasują do stylu i priorytetów, jakie są niezbędne do życia w małżeństwie. [6] Kobiety ryzykownie zakładają, że zmienią mężczyznę. Czasami staje się to wręcz groteskowe. Jeśli facet ma apetyt na podboje, ogromną potrzebę różnorodności seksualnej, uwielbia być w centrum uwagi, zjada dziewczyny wzrokiem, pręży muskuły ilekroć przechodzi obok ładnej kobiety na ulicy, to nawet jeżeli jego partnerka wstawi sobie największe implanty u najlepszego chirurga plastycznego, nie zmieni ona w ten sposób swojego mężczyzny. To nie ma znaczenia, jaka kobieta jest w sypialni, ile waży, jak wygląda, jakie ma osiągnięcia i w jakim stopniu się poświęci. Po prostu nie każdy facet jest materiałem na męża i nie da się tego zmienić choćby kobieta stawała na głowie. Trzeba to zaakceptować. Mocne to było. Warsztaty też dawały radę...
  14. psycholog Rafał Olszak

    Uzależnienie od pornografii – fakt czy mit?

    Swobodny dostęp do treści dla dorosłych ma swoich zwolenników i wrogów. W ostatnim czasie trwa dyskusja o zakazie pornografii. Nie zawsze, niestety, jest ona merytoryczna. Warto przyjrzeć się temu zagadnieniu uważniej, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii tzw. uzależnienia od pornografii. Ilu ludzi konsumuje treści pornograficzne? Według badań Gert Martina Halda i współpracowników z The APA Handbook of Sexuality and Psychology w różnych badaniach międzynarodowych odsetek konsumpcji porno wynosił od 50% do 99% wśród mężczyzn i od 30% do 86% wśród kobiet. Liczba osób oglądających materiały dla dorosłych jest więc bardzo wysoka. Jak słusznie zauważa dr Erick Janssen – „Jest wielu ludzi używających dużo porno, którzy nie mają z tym żadnego problemu”. Czy oznacza to jednak, że uzależnienie od pornografii to mit? Specjaliści wciąż dyskutują na ten temat i póki co, w klasyfikacji chorób i zaburzeń psychicznych nie figuruje taka pozycja. To nie przejęzyczenie. Chociaż w mediach głównie politycy w ostatnim czasie bardzo dużo mówią na ten temat w kontekście ewentualnego zakazu pornografii, aktualnie nie ma mowy o takiej chorobie ani w klasyfikacji zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego ani w Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych. Obecny stan wiedzy naukowej na to nie pozwala. „Pornografia jest praktycznie wszechobecna” – mówi Ana Bridges, psycholog z University of Arkansas. Uważa się, że istotny wpływ na ten stan rzeczy ma dostępność, przystępność oraz anonimowość w sieci. Czynniki te sprawiają, że materiały dla dorosłych są niezwykle łatwo osiągalne i chętnie konsumowane. Ludzie tym bardziej sięgają po coś, co jest łatwo przyswajalne, na wyciągnięcie ręki i za darmo. Jakie są konsekwencje oglądania pornografii? Czy konsumpcja pornografii jest jednoznacznie negatywnym zjawiskiem? Oglądanie treści dla dorosłych może mieć negatywne konsekwencje, ale nie dzieje się tak w przypadku każdej osoby. Ludzie różnie reagują na kontakt z treściami pornograficznymi. W badaniu przeprowadzonym w 2002 r. przez Instytut Kinseya na Uniwersytecie w Indianie, 86% respondentów twierdziło, że pornografia może edukować ludzi, a 72% utrzymywało, że zapewnia ona nieszkodliwe ujście dla fantazji. Wśród osób, które zgłosiły, że używają pornografii, 80% stwierdziło, że czuje się z tym dobrze. Jednocześnie badanie przeprowadzone przez Kinsey Institute wykazało też, iż 9% oglądających pornografię twierdziło, że bezskutecznie próbowali przestać. Oznacza to, że choć dla wielu osób konsumujących treści pornograficzne nie stanowi to problemu, dla innych może być źródłem poważnych kłopotów. Przyglądano się różnym aspektom korzystania z pornografii w kontekście funkcjonowania związków. Dr Destin Stewart i dr Dawn Szymański z University of Tennessee w Knoxville w 2012 roku badali studentki i odkryli, że osoby, które postrzegają wykorzystywanie pornografii swoich chłopaków jako problematyczne, doświadczyły niższej samooceny, gorszej jakości relacji i niższego zadowolenia z życia seksualnego. W badaniu z 2013 r. badacze z Brigham Young University i University of Missouri przeprowadzili ankietę wśród par heteroseksualnych, które pobrały się lub mieszkały razem. Wykazało ono, że używanie pornografii przez mężczyzn wiązało się z niższą oceną jakości życia seksualnego w opinii zarówno mężczyzn, jak i w opinii ich partnerek. Z drugiej strony kontakt kobiet z treściami pornograficznych wiązał się natomiast z lepszą oceną jakości życia seksualnego. Wydaje się zatem, że nie tyle sama pornografia ma wpływ na jakość życia seksualnego (i w efekcie również na jakość romantycznych relacji), co rozdźwięk między stosunkiem do pornografii kobiet i mężczyzn oraz różnice w zakresie sposobu jej konsumpcji. Odrębną kwestią jest kontakt z pornografią osób, które nie powinny oglądać tego rodzaju treści ze względu na swój młody wiek. Istnieje szereg badań mówiących o tym, że wczesna styczność z treściami dla dorosłych wpływa na późniejsze postawy mężczyzn wobec kobiet. Jak wskazało badanie Alyssa Bischmann, doktorantki na Uniwersytecie w Nebrasce w Lincoln, im wcześniejszy jest kontakt z pornografią tym większe prawdopodobieństwo, że mężczyzna będzie szukał w relacji władzy nad kobietami (nawiasem mówiąc istnieją przesłanki do tego, by przypuszczać, że u kobiet jest odwrotnie, to znaczy mogą wchodzić w relacje z dominującymi mężczyznami). Z kolei im starszy był mężczyzna, kiedy po raz pierwszy oglądał pornografię, tym bardziej prawdopodobne jest, że będzie chciał zaangażować się w „zachowania playboya”. Obie te kwestie są o tyle istotne, że mężczyźni silnie przestrzegający tego rodzaju tzw. męskich norm są wyraźnie bardziej narażeni na problemy emocjonalne i społeczne. Jakie prawdopodobnie będą konsekwencje całkowitego zakazu pornografii? Prawdopodobnie następstwa zakazu pornografii będą podobne do konsekwencji ograniczenia dostępu do alkoholu w latach 1920–1933 w USA. Okres obowiązywania prohibicji był typowym przykładem zasady niezamierzonych skutków. W rezultacie można było pić alkohol częściej, w gorszych warunkach, gorsze gatunki i po wyższych cenach. Bardzo rozwinęła się też wówczas przestępczość (mafia). Trudno sobie wyobrazić, by tak duża ilość osób, która obecnie korzysta z pornografii, nagle przestała tworzyć i konsumować treści dla dorosłych tylko dlatego, że Rząd wprowadzi takie regulacje. Trzeba pamiętać, że dzisiaj istotna cześć materiałów pornograficznych to tzw. pornografia społecznościowa, tworzona przez zwykłych ludzi, a nie firmy. Należy raczej spodziewać się negatywnych następstw zakazu i podziału w społeczeństwie, którego przejawy widać już teraz, na etapie rozmów o zakazie. Pornografia a przestępstwa na tle seksualnym Niektórzy politycy utrzymują, że zakaz pornografii spowoduje spadek liczby przestępstw popełnianych na tle seksualnym. Nie jest to niestety przesądzone, a poza tym chociażby historia Danii może sugerować coś przeciwnego. W Danii pornografia została zalegalizowana dopiero w 1969 roku i od tamtej pory ilość przestępstw na tle seksualnym zmalała. Wyjaśnieniem tego stanu rzeczy może być fakt, że ludzie bezpiecznie rozładowują swoje napięcie w kontakcie z treściami dla dorosłych zamiast robić to w zagrażający, ryzykowny, nieodpowiedni sposób. Prowadzono badania, które miały sprawdzić, czy istnieje związek między oglądaniem pornografii, a przemocą domową, przestępstwami na tle seksualnym. Ilość i zakres tych badań jest z pewnością niewystarczający, ale dotychczasowe wyniki sugerowały, że dostęp do pornografii przekłada się na obniżenie liczby tego rodzaju problemów. Cześć wyników nie dawała jednoznacznej odpowiedzi albo wskazywała, że między konsumpcją pornografii, a wspomnianymi problemami nie ma związku. Niebagatelny wpływ na ryzyko wystąpienia zachowań o charakterze przestępstwa na tle seksualnym ma natomiast to, czy dana osoba doświadczyła w dzieciństwie tego typu nadużycia. Czy w przyszłości w klasyfikacjach chorób pojawi się uzależnienie od pornografii? Fraza „uzależnienie” jest używana w mowie potocznej, ale w nazewnictwie psychologicznym i psychiatrycznym ma bardzo wąskie znaczenie. Odnosi się do problemu, który jest ściśle związany z substancjami zażywanymi przez człowieka, takimi jak alkohol czy narkotyki. W związku z tym już od jakiegoś czasu badacze próbują ustalić, czy mózgi osób uzależnionych od alkoholu mają podobną aktywność jak mózgi ludzi zgłaszających trudności z zaprzestaniem oglądania treści pornograficznych. Dotychczasowe badania dają sprzeczne wyniki. Dr Valerie Voon z University of Cambridge skanując mózgi kompulsywnych użytkowników pornografii za pomocą MRI (badanie rezonansem magnetycznym) zauważyła, że podczas gdy oglądają obrazy erotyczne, wykazują wzorce aktywności mózgu podobne do osób nadużywających substancji, które oglądają butelki z piwem lub akcesoria związane z narkotykami. Z drugiej strony dr Nicole Prause, badaczka z wydziału psychiatrii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles wraz ze współpracownikami badała przy pomocy EEG (elektroencefalografia) reakcje mózgu u osób, które mają problem z regulowaniem konsumpcji pornografii i nie zaobserwowała podobieństw do reakcji mózgów ludzi uzależnionych od substancji. Istnieje także badanie z 2013 roku przeprowadzone przez naukowców z University of Leicester w Wielkiej Brytanii, które sugeruje, że ze względu na pewne cechy osobowości pewne osoby są bardziej podatne na kompulsywne zachowania. Badacze ci twierdzą, że raczej należałoby mówić o poczuciu przymusu niż o uzależnieniu. Naukowcy starają się ustalić, jak to jest, ale nie jest to łatwe. Na badania związane z seksualnością nie ma odpowiednich środków, chyba że dotyczą chorób przenoszonych drogą płciową. Temat seksualności jest też mocno upolityczniony, delikatny i z powodów religijnych nierzadko traktowany jak tabu. Wszystko to utrudnia prowadzenie wystarczających badań nad tym zagadnieniem. Co z ludźmi, którzy zgłaszają się do psychologa twierdząc, że są uzależnieni od pornografii? Jak już wspomniano, „uzależnienie od pornografii” nie figuruje w klasyfikacjach chorób i zaburzeń psychicznych. Mimo to niektóre placówki oferują pomoc w tym zakresie. Najwięcej takich ośrodków jest na terenie USA. Pomimo braku jednoznacznych kryteriów diagnostycznych i precyzyjnych, odpowiednio sprawdzonych protokółów leczenia placówki te wspierają kobiety i mężczyzn w uwalnianiu się od pornografii. Dzieje się tak, bo nie można kwestionować faktu, że rzeczywiście do specjalistów zgłaszają się osoby deklarujące problemy w zakresie zaprzestania korzystania z pornografii. Pozostaje dla nich kwestią drugorzędną, czy zostanie to nazwane „uzależnienie od pornografii”, bo tak naprawdę po prostu chcą przestać. Poprawa umiejętności w zakresie regulacji emocji oraz kontroli swoich zachowań nierzadko daje zadowalające rezultaty. Przerywaniu szkodliwych wzorców postępowania sprzyjają także inne znane psychologom i psychoterapeutom metody. Specjaliści (psycholodzy kliniczni, psychoterapeuci) starają się nieść pomoc w sposób, który danej osobie na pewno nie zaszkodzi, a może pomóc. Siłą rzeczy zakres wsparcia jest więc ograniczony, ale nierzadko bywa wystarczający. Cierpienie, które towarzyszy problemowi przymusu oglądania pornografii, bez względu na to, czy nazwiemy go uzależnieniem czy przymusem, jest jak najbardziej realne. Nic więc dziwnego, że ludzie starają się sobie pomóc. Więcej informacji na ten temat można znaleźć tutaj. AKTUALIZACJA: W 2018 roku Światowa Organizacja Zdrowia podjęła decyzję o wpisaniu uzależnienia od seksu na listę chorób. Nie jest wprawdzie przesądzone, że ostatecznie uzależnienie to trafi do podręczników diagnostycznych, ale stało się to zdecydowanie bardziej prawdopodobne, niż było dotychczas. Jednym z objawów uzależnienia od seksu jest przymus zachowań seksualnych (takich jak zbliżenia, ale również oglądanie pornografii i masturbacja).
  15. psycholog Rafał Olszak

    Dziecko

    @Weronika2704 Szanowna Pani, przede wszystkim proszę dać sobie na to czas. W obliczu informacji, które dezorganizują Pani wizję przyszłości czy życia rodzinnego, ma Pani prawo czuć się rozgoryczona, smutna i przeżywać stres. Proszę starać się kwestionować myśli powodujące nadmierne poczucie winy i nie zagłębiać się bez umiaru w przesadnie pogrążające zapatrywania. Jeśli ma Pani z kim o tym porozmawiać (zaufane osoby, krewnych, księdza) proszę rozważyć taką możliwość. Jeżeli Pani samopoczucie zacznie się drastycznie pogarszać, a stan ducha będzie negatywnie odbijał się na codziennym funkcjonowaniu, radziłbym kontakt z lekarzem rodzinnym, psychiatrą bądź z psychologiem.

O nas

Psychologiczna i obyczajowa platforma Ocal Siebie oferuje treści psychologiczne, forum dyskusyjne monitorowane przez terapeutów oraz pomoc psychologów online. Gabinet zajmuje się sprawami takimi jak: diagnoza psychologiczna, leczenie depresji, zaburzeń lękowych, zaburzeń odżywiania, terapia tzw. syndromu DDA, psychoterapia stresu pourazowego, terapia par, małżeństw i indywidualnych osób dorosłych.

Gabinet Ocal Siebie to centrum psychoterapii bez granic - platforma, na której bez względu na miejsce pobytu można uzyskać polskojęzyczną pomoc psychologiczną przez Internet!

Psychoterapia przez Internet

Na naszej platformie pracują polecani, skuteczni psychologowie i psychoterapeuci online, przez Skype. Oferują pomoc psychologiczną i terapię poznawczo-behawioralną. Psycholog online to rozwiązanie wygodne i skuteczne. W zespole Ocal Siebie pracują wykwalifikowani specjaliści, doświadczeni psycholodzy.

Psycholog online, psychoterapeuta przez Skype

Porady psychologiczne przez Internet

×

Ważne informacje

Używając strony akceptuje się Warunki korzystania z serwisu, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.