Skocz do zawartości

psycholog Aleksandra Pastor

Terapeuta
  • Zawartość

    15
  • Rejestracja

  • Ostatnio

Reputacja

0 Neutralna

O psycholog Aleksandra Pastor

  • Ranga
    Debiutant

Ostatnio na profilu byli

Blok z ostatnio odwiedzającymi jest wyłączony i nie jest wyświetlany innym użytkownikom.

  1. psycholog Aleksandra Pastor

    Co mam robić?

    Szanowna Pani, Odpowiem krótko. To Pani życie i zdrowie, nie Pani bliskich i to Pani jest za nie odpowiedzialna. Jeśli nie zdobędzie się Pani na odwagę i nie sięgnie po pomoc, nie będzie lepiej. Wiem, że czuje Pani lęk. Czasami można działać na swoją korzyść pomimo lęku, to znaczy, że boi się Pani, ale idzie Pani do lekarza i załatwia Pani swoje sprawy dotyczące zdrowia. Małymi krokami odbuduje Pani wtedy pewność siebie, a przede wszystkim zyska życie. Z poważaniem Aleksandra Pastor-Statkiewicz
  2. psycholog Aleksandra Pastor

    Co mam robić?

    Szanowna Pani, z Pani opisu sytuacji wynikać może, że doświadcza Pani objawów zespołu stresu pourazowego, mającego zwiazek z wypadkiem, który był Pani udziałem rok temu. Każde wydarzenie, które łączy się z groźbą utraty życia, może wywoływać tego rodzaju niepożadane skutki w postaci stanów depresyjnych, utraty radości życia, lęków o przyszłość i innych. Te negatywne skutki nie muszą ujawnić się od razu po danym wydarzeniu. Mogą nadejść tydzień, dwa miesiące, rok, a często nawet kilkanaście lat później. W terapii traumy stosuje się różne podejścia. Od farmakologicznego po pracę z ciałem. Od psychoterapii po sięganie do środków pozawerbalnego wyrazu: tańca, śpiewu, bębnienia, malowania. To temat rzeka. Warto się w tym wypadku skonsultować z psychologiem, psychiatrą, psychoterapeutą w celu dobrania dla Pani odpowiedniej formy terapii. Proszę nie zwlekać z decyzją o sięgnięciu po pomoc. Jest Pani młoda, zaraz zostanie Pani mamą. Warto zawalczyć o siebie, o swoje życie. Aleksandra Pastor-Statkiewicz
  3. psycholog Aleksandra Pastor

    Prośba o poradę

    Szanowna Pani, Proszenie o pomoc to nie wstyd. Tym bardziej, że jest zagrożone Pani życie. Z Pani pisemnej wypowiedzi wynika, że jest Pani zdominowana przez członków rodziny. Dodatkowo zmaga się Pani z astmą, chorobą tarczycy i problemami z odżywianiem. Już przy niewłaściwie dobranym leczeniu Hashimoto, może Pani doświadczać depresji. Potrzebuje Pani wsparcia w stopniowym rozwiązywaniu problemów oraz psychoterapii. Proszę zgłosić się pilnie do najbliższej Poradni Zdrowia Psychicznego w Pani miejscowości. Do lekarza psychiatry nie trzeba mieć skierowania, wystarczy pesel i podstawowe dane, aktualne ubezpieczenie zdrowotne. Jeśli obawia się Pani, że to za małe miasto i rodzice się dowiedzą, to żeby nie przysparzać Pani stresu, proszę się udać do podobnej placówki w sąsiedniej miejscowości. Ale to w ostateczności. Proszę pamiętać, że jest Pani osobą dorosłą i ma Pani prawo do dbania o własne zdrowie fizyczne i psychiczne, niezależnie od tak negatywnych i krytycznych opinii rodziny i braku ich wsparcia. Życzę Pani, żeby spotkała Pani na swojej drodze dobrych ludzi i nigdy nie poddawała się. Jeśli ma Pani myśli samobójcze, proszę niezwłocznie udać się do lekarza psychiatry. Aleksandra Pastor-Statkiewicz
  4. psycholog Aleksandra Pastor

    Bardzo prosze o porade

    Szanowna Pani, To nie tylko "głupia i niedorzeczna obsesja". To było sensem Pani życia przez cztery lata i przechodzi Pani teraz przez żałobę po stracie - urojenia, ale zawsze stracie. Stąd te emocje i nieskończona ilość analiz. Poza tym, to nie jest dziwny i osobliwy problem. Mnóstwo osób na świecie można zaklasyfikować jako tzw. obsesyjnych kochanków. To jest problem mający swoje przyczyny i rozwiązanie. Nie jest to porada na stronę pisania czy nawet dwadzieścia. Tym bardziej, że nie wiem nic o Pani wcześniejszym życiu i doświadczeniach. Jeśli Pani zdecyduje się faktycznie sobie pomóc i zacząć pracę nad sobą, zapraszam na skype. Może Pani z tego wyjść. Głowa do góry! Aleksandra Pastor-Statkiewicz
  5. psycholog Aleksandra Pastor

    Depresja ciężka

    Szanowna Pani, Proszę zadbać o swoje zdrowie psychiczne i skorzystać z pomocy psychologicznej oraz psychiatrycznej, oferowanej przez Poradnie Zdrowia Psychicznego, bezpłatnie. Do psychiatry rejestruje się Pani bez skierowania, podając tylko podstawowe dane i nr pesel. Nie pisze Pani, w jakiej miejscowości Pani mieszka. Jeśli nie ma tam Poradni, proszę pojechać do najbliższego miasta, w którym się ona znajduje. Z tego, co wiem, to terminy nie powinny być zbyt odległe. Depresja ma to do siebie, że często osoby nią dotknięte przeżywają niewyobrażalny ból psychiczny. Proszę więc nie czekać, tylko działać. Jeśli zadziałają antydepresanty, to odczuje Pani bardzo dużą ulgę i zacznie Pani na nowo dostrzegać jasne barwy w życiu. To Panią zmobilizuje do dalszych zmian w zakresie dbania o siebie. A, i jeszcze jedno, jeśli lekarz przepisze Pani leki na depresję, proszę być cierpliwą. Każdy lek antydepresyjny ma inne działanie. Wszystko zależy też od Pani organizmu. Jeśli jeden lek nie zadziała, są inne. Czasami konieczne jest również zmniejszenie lub zwiększenie dawki leku, żeby uzyskać poprawę zdrowia, dlatego tak ważne jest regularne konsultowanie się z lekarzem psychiatrą. Trzymam kciuki za Panią. Pozdrawiam Aleksandra Pastor-Statkiewicz
  6. Szanowna Pani, to, że widzi Pani swoje problemy z poczuciem wartości, akceptacją siebie to już duży krok w dobrym kierunku. Pisze Pani, że nie może skorzystać z pomocy psychologa. Szkoda, bo to właśnie w bezpiecznej relacji z psychoterapeutą, psychologiem uczymy się siebie, nowych i zdrowych nawyków i odpowiedniego podejścia do życia. Nie pisze Pani o rodzaju traumatycznych wydarzeń w przeszłości. To, co Pani przeżywa Mariko, może być skutkiem traumy. Traumatyczne wydarzenia mają to do siebie, że chcemy o nich zapomnieć, bo są zbyt trudne. Ma Pani 18 lat i ogromne szanse na znalezienie skutecznej pomocy. Trzymam kciuki Aleksandra Pastor-Statkiewicz
  7. psycholog Aleksandra Pastor

    "Mały dorosły" – czy to jest zdrowe?

    Parentyfikacja to sytuacja, kiedy dziecko „przejmuje” dorosłe role w swoim domu i rodzinie. Jest to ponad jego siły psychiczne i fizyczne. Rodzice, cóż… albo piją, albo są „nieobecni”, albo niezaradni i niedojrzali, albo agresywni, a często wszystko naraz. Dziecko, które przedkłada potrzeby innych ponad swoje własne, może wzbudzać wiele pozytywnych uczuć. Troszcząc się o innych, biorąc na siebie cudze obowiązki, często jest nagradzane dobrym słowem, stawiane za wzór godny naśladowania. Bezinteresowna, altruistyczna postawa wydaje się jednoznacznie godna uznania. Taki syn czy córka napawa dumą: „Mam takie pomocne, zgodne dziecko, co w tym złego? To chyba dobrze, że nauczyłem je myśleć o innych? Że nie jest egoistą?”. Często stoi jednak za tym ogromne cierpienie tego dziecka. Gloryfikuje się osoby skupione na potrzebach innych. Nikt jednak nie pyta, jaką cenę płacą za tę postawę. Schemat samopoświęcenia tworzy się zwykle, gdy któryś z opiekunów jest ciężko chory, cierpi na depresję, jest nieszczęśliwy lub uzależniony, samotnie wychowuje dziecko. Aby przeżyć, dziecko jak powietrza potrzebuje zaspokojenia podstawowych potrzeb emocjonalnych: opieki, troski, wsparcia, uwagi, ciepła, bliskości, bezpiecznego przywiązania. Jest to warunkiem absolutnie koniecznym, aby mogło się prawidłowo rozwijać i zachować zdrowie psychiczne. Tymczasem widzi słabego, bezradnego rodzica, niedostępnego emocjonalnie. Zrozpaczone, stara się mu pomóc najlepiej jak potrafi, ponieważ jest całkowicie zależne od opiekuna. Może się przymilać do niego, być uległe, podporządkowane, poświęcać się – monitorować jego potrzeby i starać się je zaspokoić. Dziecko czuje, że od zadowolonego rodzica ma szansę dostać uwagę, bliskość, miłość; od rodzica pogrążonego w rozpaczy, uzależnionego, bezradnego – niewiele. W rodzinie, w której rodzice nie radzą sobie ze swoimi problemami, u dziecka może wytworzyć się odpowiedzialność także za młodsze rodzeństwo („Kto zajmie się nim, jeśli matka cały czas leży w łóżku, a ojca ciągle nie ma?”). W obliczu niestabilnego emocjonalnie rodzica i potrzebującego opieki młodszego brata lub siostry, wejdzie w rolę opiekuna rodziny. Parentyfikacja jest formą zaniedbania dziecka, mającą znamiona przemocy emocjonalnej i ma poważne konsekwencje dla jego dalszego rozwoju. Nancy D. Chase, terapeutka i badaczka zajmująca się tym zjawiskiem, definiuje parentyfikację jako sytuację, w której dziecko poświęca własne potrzeby – uwagi, bezpieczeństwa i uzyskiwania wsparcia w rozwoju – po to, by dostosować się do instrumentalnych lub emocjonalnych potrzeb rodzica i troszczyć się o nie. Obciążenie, które dźwiga, przekracza jego możliwości radzenia sobie. To wyjątkowo duże wyzwanie dla dziecięcej psychiki. Prawdziwym źródłem poczucia własnej wartości dziecka jest miłość rodzica, który rozumie jego podstawowe emocjonalne potrzeby i adekwatnie je zaspokaja. Tylko to da ostatecznie dziecku głębokie przekonanie, że jest kochane i ma swoją wartość przez sam fakt, że istnieje. Bez warunków. Podporządkowanie dziecka potrzebom innych w dalszej perspektywie znacząco obniży jego poczucie własnej wartości: „Skoro nie dostaję uwagi, wsparcia, przewodnictwa, zainteresowania, troski, miłości, oznacza to, że mało znaczę. Jestem nieistotny”. Dziecko, gdy zdarzy się mu czasem – jak każdemu – odstępstwo od reguły, uzna, że zawiodło. W sytuacji gdy siebie postawi na pierwszym miejscu, gdy będzie przeżywało złość, kiedy będzie domagać się swoich praw – poczuje się winne. Doświadczanie tych emocji jest bolesne, a samopoświęcenie pozwala do pewnego stopnia ich unikać. W ten sposób schemat się wzmacnia. Coraz silniejsze staje się przekonanie: „Nie mogę przysparzać bliskim żadnych trosk, muszę troszczyć się o harmonię w rodzinie. Nie mogę sobie pozwalać na słabość”. W dzieciństwie schemat samopoświęcenia pełni rolę adaptacyjną. Dziecko, które doświadcza zaniedbania ze strony rodziców, pochłoniętych własnymi problemami, którym nie starcza sił, by poświęcać mu uwagę i okazywać uczucia, jest starającą się przetrwać ofiarą. Zdecydowanie więcej nadziei zachowa w sytuacji, gdy uwierzy, że to ono powinno się bardziej postarać: być dzielne, silne, dające wsparcie, niż gdyby uznało, że to rodzic jest wadliwy, zimny, nieczuły, brak mu empatii i ciepła. Potrzebuje rodziców, więc za wszelką cenę usiłuje utrzymać ich pozytywny obraz. Woli wybrać stłumienie gniewu, sprzeciwu, eliminację własnych potrzeb. Zresztą trudno rozzłościć się na rodzica, który jest chory, nieszczęśliwy, zrozpaczony, nieradzący sobie, przepracowany. Człowiek z zahamowaną agresją jest bezbronny na przemoc z zewnątrz, ale też na przemoc, która dzieje się w jego wnętrzu. W psychice dziecka sukcesywnie buduje się reprezentacja rodziców jako potrzebujących, a jego samego jako wspierającego. Oznacza to, że dziecko odczuwa wewnętrzną presję, nakaz, by zawsze służyć potrzebom innych kosztem własnych. W konsekwencji nie pozostaje z rodzicem w autentycznej relacji, a w dorosłym życiu także z innymi ludźmi. Prezentuje swoje fałszywe Ja, zgodne z oczekiwaniami innych. Słysząc słowa uznania dla takiej postawy, w naturalny sposób będzie ją wzmacniać. Ten rodzaj dowartościowania wcale mu jednak nie służy – jest bowiem pochwałą skierowaną nie w jego stronę, ale wobec schematu samopoświęcenia. W oczach rodzica uznanie dostaje fałszywe Ja, które zinternalizowało potrzeby rodzica i uczyniło je nadrzędnymi. Parentyfikacja utrudnia psychiczne oddzielnie od rodzica, które jest warunkiem prawidłowego rozwoju. Może wytworzyć u dziecka schemat uwikłania emocjonalnego, którego przejawem jest niemalże stopienie z rodzicem, kosztem kształtowania własnej tożsamości. Dziecko doświadcza zjednoczenia z rodzicem przy jednoczesnym uczuciu zdławienia, przytłoczenia tą więzią. A każda próba postawienia granicy, okupiona jest gigantycznym poczuciem winy. Rozpaczliwe wysiłki dziecka, by odpowiedzieć na oczekiwania, nigdy nie są wystarczające. Pomimo starań nie udaje się „uleczyć” rodzica, uszczęśliwić go trwale, zaspokoić na tyle, by mniej cierpiał, radził sobie albo stał się bardziej dostępny emocjonalnie. Ten tragiczny scenariusz często odtwarza się potem w dorosłym życiu. Nadaremna nadzieja na odwzajemnienie starań i dostrzeżenie potrzeb przez innych, podobnie jak wcześniej przez rodziców. Dziecko, które rozwinęło styl funkcjonowania związany ze schematem samopoświęcenia, w dorosłym życiu najczęściej będzie wchodziło w związki z potrzebującymi, nieradzącymi sobie osobami, przejmując za nie odpowiedzialność, nie oczekując zaspokojenia jego potrzeb przez innych. Może także za partnera nieświadomie wybrać osobę agresywną – reprezentującą tę część Ja, która została stłumiona. Jeśli nagromadzona latami wściekłość zostanie jednak odblokowana, może zaowocować przyjęciem postawy roszczeniowej, nadmiernie asertywnej, agresywnie domagającej się od innych zaspokojenia sfrustrowanych latami ważnych potrzeb. Najczęściej będzie jednak z uporem skupiać uwagę na innych, nadmiernie się o nich troszcząc, podporządkowując się ich oczekiwaniom, lekceważąc własne potrzeby i preferencje. I może się zdarzyć, że taka osoba nigdy nie zazna sytuacji, kiedy poczuje się ważna i kiedy zaspokojone zostaną jej własne potrzeby. Potrzeby miłości, bycia ważnym, znaczenia własnej osoby będą zawsze. I warto się zastanowić, w jaki sposób my, dorośli je zaspokajamy. Czy w sposób konstruktywny dla nas, dla naszych najbliższych, czy raczej skłaniamy się w stronę autodestrukcyjnych zachowań i nałogów, bo nie potrafimy inaczej... Aleksandra Pastor-Statkiewicz
  8. psycholog Aleksandra Pastor

    Huśtawki nastroju

    Witam Pani Marto, Pani wypowiedź jest bardzo krótka. Przyczyn huśtawek nastroju w Pani przypadku może być wiele. Możemy brać pod uwagę np. huśtawki hormonalne plus opiekę nad małym dzieckiem. Nie pisze Pani np. nic na temat tego, czy może Pani liczyć na pomoc w wychowaniu dziecka i czasami znaleźć chwilę na odpoczynek. Myślę, że w tym przypadku warto skonsultować się z psychologiem i lekarzem, którzy pomogą Pani w określeniu przyczyn kłopotów z poziomem energii i nastrojem. Proszę nie zwlekać ze zwróceniem się o pomoc, bo właściwa interwencja powinna przywrócić Panią do dawnego życia. Pozdrawiam Aleksandra Pastor-Statkiewicz
  9. psycholog Aleksandra Pastor

    Syn partnera

    Dzień dobry, My, ludzie mamy wrodzoną skłonność do poprawiania rzeczy, osób, sytuacji. Jeśli nas zamknąć w pustym pokoju z krzywo powieszonym obrazem na ścianie, to naszym pierwszym odruchem jest podejść i sprawić, żeby obraz wisiał prosto, tak jak ma być ( naszym zdaniem). Tymczasem rzeczywistość wygląda inaczej i nie na wszystko mamy w naszym życiu wpływ. Dlatego warto jest zastanowić się, dlaczego tak bardzo chcemy zmienić coś lub kogoś. Jeśli nie możemy, mimo włożenia w to całej energii, zmienić drugiego człowieka, zawsze pamiętajmy, że możemy zmienić siebie, swoją postawę i przestać tracić energię i radość życia na zmienianie innej osoby. Tak naprawdę nie wiemy, jak potoczą się losy syna partnera. Ma dopiero 17 lat. Kto wie, może spotka na swojej drodze taką osobę, której miłość i akceptacja sprawi, że będzie chciał zmienić w sobie styl, który sobie obrał. Proszę skupić się na sobie, na dawaniu miłości i radości sobie, skupić się na relacji z partnerem. Może warto wybrać się na romantyczną kolację we dwoje i po prostu cieszyć się sobą. Pozdrawiam Aleksandra Pastor-Statkiewicz
  10. psycholog Aleksandra Pastor

    Zdrada, szantaż

    Dzień dobry, przede wszystkim proszę postarać się zachować spokój. Z Pani postu wynika, że nosi Pani w sobie olbrzymie poczucie winy, co jest wynikiem manipulacji. Jeśli ktoś nam wmawia codziennie przez pół roku, że jesteśmy czemuś winni, to zaczynamy w to kłamstwo wierzyć. Ma to związek z mechanizmami przemocy psychicznej oraz szantażem emocjonalnym. Nie jest Pani również odpowiedzialna za zachowanie męża, każdy w związku odpowiada za siebie. Owszem może Pani zasugerować mu formę pomocy ze swojej strony, ale Pani podstawowym obowiązkiem jest dbanie o siebie i o córkę w drugiej kolejności. Jeśli chodzi o rozwiązanie tej sytuacji, to jest to złożony problem i wymaga podjęcia odpowiednich, usystematyzowanych kroków. Jeśli jest Pani gotowa zmierzyć się z tą sytuacją, odzyskać radość życia i przestać się czuć winną bez powodu, zapraszam do kontaktu na skype. Pozdrawiam Aleksandra Pastor-Statkiewicz
  11. psycholog Aleksandra Pastor

    Leki a ssri

    Dzień dobry, Proszę skonsultować się z Pani lekarzem psychiatrą, który przepisał mozarin i trittico i ma wiedzę na temat ich interakcji ze środkami przeciwbólowymi. Myślę, że jest Pani już bardzo tym bólem zmęczona i mogę tylko podejrzewać, że po paru nieprzespanych nocach trudno jest Pani podjąć racjonalną decyzję i skupić się na rozwiązaniu. Pozdrawiam Aleksandra Pastor-Statkiewicz
  12. psycholog Aleksandra Pastor

    Toksyczny związek

    Dzień dobry, Z postu wynika, że doświadcza Pani przemocy ze strony partnera. To, co się dzieje z Panią - utrata wiary w siebie, utrata akceptacji i depresyjne myśli, jest normalną reakcją na nienormalną sytuację. Proszę zapamiętać, że to nie Pani wina, że partner zachowuje się w ten sposób. Zwrócenie się z prośbą o pomoc jest pierwszym krokiem w kierunku odzyskania zdrowia. Pani partner odreagowuje na Pani swoje frustracje, podczas, gdy Pani potrzebuje wsparcia, nie wspominając już o tym, że samo macierzyństwo wymaga mnóstwo sił, czasu i spokoju. Co do tego, że partner widzi w każdym Pani ruchu błędy, to się nazywa kontrolowanie partnerki i stosowanie przemocy psychicznej. Jest Pani młodą osobą i mamą i całe życie przed Panią. Trudno jest samej zobaczyć mechanizmy przemocy i wyjść z dołka, gdy wszystko wokół przybiera czarne barwy. Zapraszam więc Panią do rozmowy na skype. Pozdrawiam Ola Pastor
  13. psycholog Aleksandra Pastor

    Pozytywne skutki traumy!

    Mili Państwo, okazuje się, że trauma, inaczej uraz psychiczny nie zawsze skutkuje trudną do zwalczenia depresją, bólem i długotrwałym cierpieniem. Badania wskazują, że spory procent osób doznających bardzo trudnych sytuacji życiowych wychodzi z nich z nie tylko z podniesioną głową, ale z bardziej przemyślanymi poglądami i nową hierarchią wartości, która pozwala na cieszenie się życiem , docenianie rzeczywistości, teraźniejszości i międzyludzkich więzi. Potraumatyczny rozwój to wszelkie pozytywne zmiany jakie dokonują się w człowieku, który podejmuje próby poradzenia sobie z następstwami skrajnie traumatycznych wydarzeń życiowych. Współczesna literatura oraz badania podają wiele rodzajów traumatycznych wydarzeń, które mogą okazać się swego rodzaju wyzwalaczami dla potraumatycznego rozwoju. Może to być między innymi: bolesna strata bliskiej osoby, pożar domu, wykorzystywanie seksualne, wypadki komunikacyjne, problemy zdrowotne dzieci, ale także konkretne rodzaje chorób medycznych: rak, zakażenie wirusem HIV, atak serca, reumatoidalne zapalenie stawów czy inne schorzenie, związane z przewlekłym bólem. Nie będę podawać Państwu w tym momencie wielu nazwisk czy przytaczać całych fragmentów książek, badań, ale skupię się na konkretach, dlatego, jeśli zainteresuje Was ten temat, odsyłam do bibliografii. Do pozytywnych zmian potraumatycznych należą między innymi poczucie bycia lepszą osobą, wzrost poczucia wartości, własnej siły ( na zasadzie jeśli przeszedłem coś tak trudnego, to dam sobie radę z większością innych życiowych wyzwań), zwiększenie otwartości i wrażliwości na potrzeby innych ludzi. Takie osoby przeżywają życie bardziej świadomie, dojrzale i bardziej satysfakcjonująco. Co zatem sprawia, że jedni sobie radzą po tak ekstremalnych przejściach, a inni nie? Można wymienić sporo takich czynników, np. optymizm i religijność, zaangażowanie osób poszkodowanych w terapię, leczenie, czyli w proces zdrowienia, nadzieja, poczucie humoru, a także znaczenie, jakie jednostka przypisuje krytycznym zdarzeniom. Porównajmy dwa przykłady postaw w obliczu tragedii. Osoba nr 1 będzie użalać się nad sobą i tkwić w poczuciu krzywdy przez lata, tracąc radość życia i energię, bo powiedzmy zachorowała na reumatoidalne zapalenie stawów i poddała się bólowi. A osoba nr 2 przepracuje trudną zmianę, nada jej osobiste znaczenie i znajdzie w końcu sposób, żeby nauczyć się z tym bólem żyć i jeszcze podzieli się swoim doświadczeniem i wiedzą z innymi ludźmi, którzy zmagają się z podobnym problemem... Podobno zawsze mamy wybór. Wybór ten nie zawsze związany jest z usunięciem choroby, skutków traumy, na które nie mamy wpływu. Możemy jednak zdecydować, jaką postawę przyjmiemy wobec dalszego życia, już po traumatycznym zdarzeniu. Na koniec artykułu życzę Państwu samych dobrych, zdrowych i owocnych życiowych wyborów. Ola Pastor Bibliografia: Ogińska-Bulik, N. Juczyński, Z. (2010). Rozwój potraumatyczny - charakterystyka i pomiar. Psychiatria, 7(4), 129-142. Ryff, R.C., Singer, B.H., Selzer, M.M. (2002). Pathways through challenge: Implications for well being and health. W: A. Caspi, L. Pulkkinen (red.), Pathways to successful development: Personality in life course (s. 302-328). New York: Cambridge University Press. Calhoun, L. G., Tedeschi, R. G. (1996). The posttraumatic Growth Inventory: Measuring Positive Legacy of Trauma. Journal of Traumatic Stress, 9(3), 455-471. Calhoun, L. G., Tedeschi, R.G. (2007). Podejście kliniczne do wzrostu po doświadczeniach traumatycznych. W: S. Joseph, P.A. Linley (red.), Psychologia pozytywna w praktyce (s. 230-248). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
  14. psycholog Aleksandra Pastor

    blokady, napięcia, poczucia winy.

    Dzień dobry, Nie mogłam się powstrzymać od wtrącenia paru słów od siebie. A jaką ma Pan pasję? Bo to podstawowa rzecz. Jeśli jest to pasja związana z tworzeniem czegokolwiek, z muzyką, sztuką, jednym słowem z kreatywnością, to możliwe, że blokada wynika tutaj z gadki krytyka wewnętrznego, którego każdy z nas ma. Ten negatywny głos w naszych umysłach psychologowie nazywają bardzo różnie. Najciekawsze określenie, jakie znalazłam, to trajkotka. Podam Panu przykład. Siada Pan do pasji, twórczej pracy, a tu nagle blokada, bo trajkotka (często nie uświadamiamy sobie jej "nadawania") podaje takie komunikaty, jak: " No weź, to ma być dobre, nikt tego nie kupi, jesteś beznadziejny..."I w ten deseń. Ta krytyka bierze się z naszych doświadczeń, najczęściej związanymi z negatywnymi komunikatami, pochodzącymi od naszych opiekunów, rodziców czy innych osób znaczących. Nie chcę pisać tu elaboratu, więc, jeśli trafiłam, proszę napisać. Pozdrawiam Ola Pastor
  15. psycholog Aleksandra Pastor

    Lek przed chorobą

    Dzień dobry, Często jest tak, że duże nasilenie lęku i stresu w naszym życiu powoduje osłabienie organizmu, a co za tym idzie zmniejszenie jego odporności. Ma Pani pracę, w której jest Pani dodatkowo narażona na kontakt z różnego rodzaju wirusami i bakteriami, bo przedszkolna praktyka pokazuje, że rodzice, z obawy przed utratą pracy , często przyprowadzają niedoleczone dzieci do przedszkola. Głównym jednak problemem jest wspomniana przez Panią nerwica lękowa, dla której charakterystyczne jest między innymi wrażenie, że jeśli dany objaw, sytuacja nie minie, to zaraz człowiek zwariuje. Ważne jest znalezienie odpowiedniej pomocy dla siebie. Czasami można nie trafić do terapeuty, który specjalizuje się w terapii lęku w pierwszym rzucie. Zaręczam, że przy właściwie dobranych technikach redukcji lęku, psychoterapii i innych metodach, które naprawdę są pomocne, można dojść do znacznej poprawy w codziennym funkcjonowaniu tak, żeby to Pani nie męczyło. Efekty zależą od właściwej diagnozy przyczyn Pani trudności, ale też od Pani. Więcej informacji mogę udzielić podczas rozmowy na Skype. Zapraszam, od pierwszego sierpnia mam wolne terminy. Głowa do góry, są sposoby na to, żeby sobie poradzić z tą sytuacją. Pozdrawiam Panią Ola Pastor

O nas

Psychologiczna i obyczajowa platforma Ocal Siebie oferuje treści psychologiczne, forum dyskusyjne monitorowane przez terapeutów oraz pomoc psychologów online. Gabinet zajmuje się sprawami takimi jak: diagnoza psychologiczna, leczenie depresji, zaburzeń lękowych, zaburzeń odżywiania, terapia tzw. syndromu DDA, psychoterapia stresu pourazowego, terapia par, małżeństw i indywidualnych osób dorosłych.

Gabinet Ocal Siebie to centrum psychoterapii bez granic - platforma, na której bez względu na miejsce pobytu można uzyskać polskojęzyczną pomoc psychologiczną przez Internet!

Psychoterapia przez Internet

Na naszej platformie pracują polecani, skuteczni psychologowie i psychoterapeuci online, przez Skype. Oferują pomoc psychologiczną i terapię poznawczo-behawioralną. Psycholog online to rozwiązanie wygodne i skuteczne. W zespole Ocal Siebie pracują wykwalifikowani specjaliści, doświadczeni psycholodzy.

Psycholog online, psychoterapeuta przez Skype

Porady psychologiczne przez Internet

×

Ważne informacje

Używając strony akceptuje się Warunki korzystania z serwisu, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.